التوراة

4. تهران؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی؛ شماره نسخه: 1452-عکسی آغاز: دیباچه: حمدی که عندلیبان قدسی زبان سدرة المنتهی فصاحت و طوطیان معجز الحان فردوس. متن: سفر اول، فصل اول در اول بیافرید خدا مر این آسمانها و مر این زمین را، و این زمین بود تهی و ویرانه و تاریکی. بر روی آب بسیار، و باد الهی می‌وزید بر روی آن آب ها؛ انجام: به فرعون و به همه بندگان او، و به همه زمین او، و به همه آن دست قوی، و به همه آن ترس بزرگ که کرد موسی به نظر همه اسرائیل، قد تم الکتاب ... علی ید اقل الطلاب غلام رضا. ترجمه از ناشناس، که در دیباچه بلند آن از خود نام نبرده و می‌گوید: سکندر نشان و سلیمان نگین شاهنشاه شاهان صاحبقران ... که جای نام او را برای سرخی و یا به زر نوشتن سفید گذارده، از من خواست که به دارالسلطنه اصفهان بیایم و علمای یهود و نصارا با کتابهای معتبر ایشان جمع کرد (تورات و انجیل و زبور و قرآن) تا به الفاظ ظاهر واضح فارسی در آورند. و چون تورات نخستین کتاب بود، به آن پیشی داده شد، نسخه صحیح عبری آن، که اکنون به زبان لاتینی و عربی درآمده، از لغت عبری و عربی، و از آن لفظ به لفظ به فارسی درآورد. اختلافاتی به ظهور درآمده، فرمان سلطان به این بنده رسید که میزان اختلافات را رسیدگی کنم، و بر این شد ترجمه لفظ و همراه با متن باشد؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: غلام رضا متخلص به حیران یزدی، تا: 4 رجب 1278ق، متن نسخ خوش به عبری، معرب زیرنویس به نستعلیق خوش و ریز، ترجمه فارسی میان سطرها با جدول از متن جدا شده؛ 14 سطر عبری و 14 سطر زیرنویس فارسی؛ 472ص، ابعاد متن: 14/5×36، اندازه: 21×34سم [عکسی ف: 1 - 69]