التوحيدية

3. تهران؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی؛ شماره نسخه: 490/8-عکسی آغاز: قصيدة التوحيد و النعت، و المنقبة و مدح الخواجه بهاء الحق و الدین. ق. سحرکین نیر اعظم شد از برج شرف پیدا گرفت از نور رویش ظلمت آباد جهان احیا اصل نسخه: گنج بخش، ش 773 (گنج 3/1709). قصیده‌ای است از سراینده‌ای با تخلص «رجایی» که در پایان تخلص خود را آورده است. در توحید و ستایش از خواجه بهاء الحق، که باید خواجه بهاء الدین زکریا ملتانی، از عارفان قرن 7ق باشد؛ خط: نستعلیق پخته، بی‌کا، تا: قرن 11؛ 3گ (24-26) [عکسی ف: 2 - 215]