التنوير على سقط الزند

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1665 آغاز: فی الغلو الباطل قوله: یکاد محین لاقی المنایا ×× بسیفک لایکون له معاد. لانه ادعی ان من یقتله الممدوح لایکاد ینشر یوم البعث جعل قتله اشد تأثیرا من اماتة الله تعالی و هذا من الغلو الذی لاجهة له؛ انجام: و ان الدنیا کمنازل القمر لایقیم لیلة واحدة بمنزل و لا یسمک دار لیلة واحدة یقال الاقه یلیقه ای امسکه و الله اعلم بالصواب و الیه المرجع و المأب. خط: نسخ، کا: ابو زید یوسف بن احمد بن محمد بخاری معروف بسیف، تا: 727ق؛ افتادگی: آغاز (چند برگ از ابتدای نسخه که شامل خطبه و قسمتی از مقدمه شارح است، ساقط شده)؛ آن قسمت از مقدمه که درباره اقسام اوزان و قوافی اشعار دیوان است و بدین جمله شروع می‌شود: «القول فی الاوزان و القوافی التی یعرض فی رؤس القصائد» کاملا موجود است، محشی از چندین کتاب لغت مانند: قاموس و صراح و کنز اللغه، چند قطعه شعر از ابی نصر و از ابی الفتح بستی نقل گردیده و از آن جمله این رباعی از ابی النصر جالب است: «و نبه فؤادک عن رقدة ×× فان الموفق من ینتبه / فان کنت لم انتبه بالذی ×× و عظت به فانتبه انت به»، نخستین قصیده دیوان چنین شروع می‌شود: «اعن وخد القلاص کشفت حالا ×× و من عند الظلام طلبت مالا / و درا خلت انجمه علیه ×× فهلا خلتهن به ذبالا»؛ مهر: «یا محمد بن عبدالله ابن عبدالمطلب»؛ کاغذ: ایرانی ضخیم، جلد: تیماج لیمویی، 390ص، 25 سطر، اندازه: 17×27سم [ف: 4 - 385]