تنبیه الغافلین

9. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 12776 آغاز: بسمله و به نستعین، عارفی گفت بمن دوش بآواز ملیح ×× غافلان را خبری نیست ز افعال قبیح؛ انجام: چه آشنایی داشت یک سربندی سر محله الو انجیر او میکرد تا واضح باشد و السلام. رساله کوتاه و طنزگونه‌ای است از شخصی ناشناس در مورد خصوصیات روحی و جسمی افراد مختلف و علاج آن که با نام‌های غیر معمول و نامفهوم معرفی شده است. این رساله به چهار «فصل» و هر فصل به چند «باب» تقسیم شده، فصل اول در باب دبنکوز آل مغربی که خود به چهار قسم می‌شود اول در باب جرت قوز و حال وی، باب دوم در صفت قشنگ و حرکات او، باب سوم در حقیقت حال دبنکوز، باب چهارم در حقیقت حال دبنکوز آل مغربی و غیره، در خاتمه رساله دیگری با نثر مسجع و طنزگونه در دفاع از رفتار لوطیانه و فرد لوطی و دیگر مسائل ضمیمه می‌باشد؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: اواخر قرن 13 و اوایل قرن 14؛ واقف: حسین کی استوان، آبان ماه 1348؛ کاغذ: فرنگی حنایی، جلد: میشن عنابی، 17گ، 12 سطر، اندازه: 10/5×16/7سم [ف: 17 - 75]