تقریرات الاصول

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1242ط آغاز: بسمله فائده لاریب فی حول العمل بالظن فی الاحکام الشرعیة لوجوه من الادلة الاول اعلم انه لاشک فی ان الله تعالی فی کل شیء حكماً بالنسبة الینا و نعم بالقطع؛ انجام: سیجیء ان شاء الله تعالى ان حجية الاجماع المنقول و امثاله من الظنون المظنون اعتبارها ليست الا لاجل الدليل العقلی القاطع الدال علی حجية امثال تلک الظنون فلتنظر. تم تحرير الاجماع المنقول فی یوم الرابع من شهر الجمادى الثانى (كذا) من شهور سنة 1234. خط: نسخ و نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: 1234ق؛ یادداشتی است که نشان می‌دهد کاتب عرب بوده و سفارش دهنده دل خونی از کاتب داشته. یادداشت مزبور چنین است: «این صفحه بی مصرف است و اول مسئله صفحه بعد است بر ریش عرب لعنت باد. بگو بیش باد»؛ مهر: «عبده محمد سعید ابن محمد مهدی الرضوی» (مربع)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 254گ، 21 و 22 سطر، قطع: وزیری [ف: 24/2 - 183]