تفسیر القرآن الکریم

1. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 21393 آغاز: اعوذ بالله من الشیطان الرجیم ... العوذ هو الالتجاء و الاستجارة من الأقوى لمنع الأضعف و قيل الالتصاق يقال أطيب اللحم عوذه و هو ما التصق منه بالعظم ... سورة فاتحة الكتاب و لهذه السورة اسام فاتحة الكتاب أى اول الكتب المنزلة من السماء من التورية و الزبور و غيرها و لفظ الفاتحة مجاز لأن الفاتح هو الله تعالى و هى مفتوح بها لا الفاتحة و ام القرآن والأم الأصل؛ انجام: او به همباز مکیرا لیمدحه و یذکر فضله عند الناس انه کثیر الطاعة. در این تفسیر که از تفاسیر مختلفی همچون فخر رازی، ثعلبی و خصوصاً کشاف زمخشری (با رمز ذکره جار الله، ذکره ج، تفسیر الثعلبی، فخر الرازی) نقل مطلب شده به مباحث لغوی، اعرابی، اختلاف قراآت، اسامی سوره ها، شأن نزول و رخدادهای تاریخی نیز پرداخته است. منقولات مؤلف از کشاف به حدی است که شاید بتوان آن را خلاصه کشاف دانست که مطالبی به آن افزوده شده. گاهی برخی کلمات یا آیات به نثر قدیم محلی اشکور به فارسی ترجمه شده است مانند: «و اما الذين ابيضت وجوههم (انم) اون مؤمنون که ریمها روشن بودن همیشکنون بون، يسوا سوائاً من اهل الكتاب امة قائمة ... ان یهود و نصارا بعضی استن که و راه شریعتن» «شما به همه کتبیون اون پیغمبرون ایمان بیاوردین» و نیز «اون زنون که هرزه کنند، گواهی بخوازین، و شود زندان کنین و ...». موجودی از ابتدای استعاذه و تفسیر فاتحه تا پایان سوره کهف است. این نسخه به لحاظ قدمت و منحصر بودن قابل توجه می‌باشد؛ خط: نسخ، کا: احمد بن سلارکینا دوزی، تا: پنج‌شنبه 7 رمضان 889ق، برای نورالله بن علی اشکوری یکی از علمای وقت؛ اهدایی: رهبری، خرداد 1373؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 419گ، مختلف السطر(13×18/5)، اندازه: 20×27سم [اهدائی رهبر: 1علوم قرآن - 140] و [ف: 22-167]