التفسير

30. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 1474 آغاز: المص اما مسرود على نمط التعديد باحد الوجهين المذكورين فى فاتحه سوره البقره فلا محل له من الاعراب و اما اسم للسوره فمحله الرفع؛ انجام: تلک الاثار العجيبة التي يشاهدونها في الانفس و الافاق و مبادی از تفسیر سوره اعراف تا قدری از سوره حج را دارد و از اواسط تا آخر سوره نحل و هم اوائل تا اواخر سوره اسری افتاده است. مؤلف شناخته نشد. مضامین کتاب می‌رساند که مفسر از افاضل اهل سنت است. در سوره کهف از امام فخر رازی نامبرده ازین رو باید از مردمان قرن 7 به بعد باشد، روش مفسر چنین است که قرآن را به تمامه به طور مزج تفسیر کرده و جهات اعرابی و ادبی هر آیه را بر تفسیر آن مقدم داشته و در تفسیر برخی از آیات ذکر احادیث نبوی ص ع نموده و در پایان هر سوره حدیثی نبوی در فضیلت آن سوره آورده؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 9؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ نسخه نسبة قدیمی است و می‌نماید که پیش از قرن 9 نوشته شده؛ واقف: قائم مقام، 287گ، 35 سطر، اندازه: 20×31سم [ف: 4 - 416]