تحفه بهائی

1- تهران؛ بیانی، مهدی (دکتر)؛ شماره نسخه: 1 آغاز: بسمله و به نستعین. رب تمم بالخیر. افضل جزایل نعماء و اجزل فواضل ... شرف نطق و کرامت بیان است ... و مسامع بلغاء را مراغی وحی و سحر معلوم نگشت (نسخه آستان قدس) والحمد لله الذی ابتدع الوری×× و انالهم فضلا نظام مقاله. ثم الصلاة على الهداة و ختمهم×× و علی صحابته الکرام و اله. اما بعد چنین گوید محرر این کلمات و جامع این قراین و ابیات اسمعیل بن نظام الملک الابرگوهی المشتهر بغیاث غفر ذنوبه و ستر عیوبه که هر چند افاضل در قسم ترسل رسایل ساخته اند و گنجینه‌های فضایل پرداخته اند و بی شائبه تکلف؛ انجام: کتاب در فصل در صفت شمع از باب یستم در اوصاف متفرقه: و له اعلی الله شأنه همیشه تا کو بود شمه مهر تابنده ×× فروغ او ضمیر تو باد پاینده / چراغ خاطر داعی اگرچه بی نور است ×× زعکس رأی تو بادا همیشه پاینده. مأمول از مکارم صاحب مروتی که ... (یک صفحه سفید است) به مطالعه او رسد، آنگه به حکم کرم ترتیب و تهذیب آن فرماید: بالخیر و السعادة و الحسنی. در فهرست به نام منشآت آمده است؛ خط: تعلیق، کا: مسعود بن حجاج بن ابوبکر، تا: 7 شعبان 763ق؛ پس از پایان کتاب 10 رباعی به خط تعلیق فرحشاه بن احمد حسینی در اواسط شهرالله الحرام شعبان 763ق نوشته شده [نشریه: 2-43]