تحفة اهل الوصول فی علم الفصول

تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 1797/2 آغاز: الحمدلله رب العالمین و العاقبة للمتقین. و لا عدوان.. بدانید ای اصحاب و احباب اکرمکم الله ... که اتفاق نوشتن این فصول را سبب آن بود که چون مولانا امام جهان ... ابوالرضی محمد بن ... محمود بن خداداد ... وفات یافت ... فصولی چند از بهر مبتدیان ... بدست این ضعیف اسماعیل ... افتاد ... دانست که این کلمات ... اگر چنین پراکنده بماند ... جمع کرد و با دیگر تصانیف اوضم کرد ... تحفه اهل الوصول فی علم الفصول نام کرد؛ انجام: محبوس قفس خاک دان همچنان نادان مانده، در آن عالم دوئی را مجال نیست (سپس به خط دیگری دارد): تا اینجا به نظر رسید مربوط بر درگاه تو که بضاعت عمل آرد ... (و پس از یک صفحه دارد): و از کل پوم شوره غنچه سنبل چون شکفد الخ. المطلب (و نیز در حاشیه صفحه پیش دارد): قال النبی.ص: اوحی الله تعالى الى ابراهیم ... و باروشرف و کرم تمت. بلغ من اوله الى آخره بكمال دقة النظر فيه المذنب محمد مهدی الحسینی اباً و اما. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10، ولیکن کسی (گویا محمد مهدی الحسینی باشد که نام وی در آخر نسخه هست) با خط کم رنگ‌تر از متن تاریخ 670 ق برای آن نهاده است؛ کاغذ: سپاهانی نخودی، جلد: تیماج سرخ، 130ص (51-180)، 17 سطر، اندازه: 19/5×25سم [ف: 3-355]