اوصاف الاشراف

121. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2992/4 آغاز و انجام: برابر کا: میرزا ابراهیم مشتری (شاعر عصر ناصری)، تا: 1294ق؛ کاتب در ذیل نسخه یادداشتی دارد: «تمام شد کتاب اوصاف الاشراف از تصنیفات زبدة الحکما و عمدة الوزراء دستور بی نظیر خواجه نصیرالدین محمد الطوسی غفرله بخط منحوس این بنده درگاه نوآموز دبستان سخن ریزه خوار نعمت استادان کهن محمد ابراهیم المتخلص بمشتری المشهدی و الطوسی در دارالخلافه ناصره در عهد شاهنشاه ناصرالدین خسرو صاحبقران بجهة رفع بطالت و کسالت از کسادی بازار شعر و شاعری و رواجی دکان فاسقی و فاجری و اوج داشتن زبان فرانسه و منسوخ شدن کمال و ادب و اشعار عجم و عرب خود را بوده نمودن این کتاب مستطاب مشغول نموده خاطر را ازین مراتب نفسیه تکمیل در بندگی گردن ساخت. مستدعی از خوانندگان و نویسندگان اینست که این ذره بی مقدار را بدعای خیر و طلب مغفرتی یاد و شاد نمایند چشم از معایب و سهولسانش فرو پوشند بتاریخ شهر جمیدی الثانی سنه 1294». در ذیل این صفحه (ص 288) که قسمتی از آن سفید مانده هشت بیت بخط تحریر قلم انداز نوشته شده که ظاهراً بخط مشتری و از اشعار اوست ابیات این است: «اینان که درین دولت ایران ورزانید ×× یکسر ز خرد عاری و بیگانه زرانید / جز حرص و طمع در دلشان نیست مودت ×× بر جان و تن خلق چو طاعون و وبایند/ بی دانش و بد گوهر و سرمایه بخلند ×× دون پرور و بی همت و کم عقل و ذکایند / بر صدر بزرگی چو نشینند ز نخوت ×× با خلق خدا بی سببی هرزه در آیند / در خواستن خواسته و جمع زر و سیم ×× با آنکه وزیر در شاهند گدایند / از بسکه ز نام بد خود جمله بننگند ×× در مدح شنیدن همه خصم شعرانیند/ رجاله عهدند تمامی نه رجالند ×× ابلیس صفت راهزن خلق خدایند / یا رب بجهان خواجه عمیدی و صاحب ×× تا داد دهند اهل سخن را بکجایند»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز کتایونی بدون مقوا، 74ص (155-228)، قطع: رقعی، اندازه: 10/5×17سم [ف: 10-440]