انوار الفصاحة و اسرار البلاغة (البراعة) فی شرح نهج البلاغة

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 168 آغاز: آغاز بخش اول: الحمدلله الذی دل على ذاته بذاته، و جل عن مغايرة صفاته و تنزه عن مجانسة مخلوقاته و تقدس عن ملائمة كيفياته. توحدت في ذاتك فلا يدركك عارف، و تفردت فی صفاتك فلا يبلغ مدحتك واصف. تقدست اسمائك ... آغاز بخش دوم: و من كلامه (ع): اما بعد فان الامر نزل من السماء الى الارض كقطرات المطر؛ انجام: (انجام بخش نخست:) لا سبيل لا حد من اهل الشرق و الغرب تهديدى و تخويفى بالحرب قط. و انى على يقين من ربى الحق و على صراط مستقيم ... (انجام بخش دوم:) فاصبروا فی البلايا و المصائب، فان الله مع الصابرين. (آخرین خطبه این بخش:) و الله لا يزالون حتى لايدعو الله محرما الا استحلوه و لا عقداً. آخرین خطبه این بخش، خطبه نود و ششم باب نخست از نهج البلاغة است و بنابراین تا پایان بخش دوم فقط اندکی بیش از یک سوم نهج البلاغة شرح شده است. انجام بخش سوم به نقل الذریعه در شرح این کلام است که: «ایها الناس لا تستو حشوا فی طریق الهدى لقلة اهله ...» و آن خطبه 199 باب اول نهج البلاغة است، و بنابراین تا پایان این بخش نزدیک چهار هفتم نهج شرح شده است و روی این زمینه می‌توان حدس زد که این کتاب در شش جلد بوده است. نسخه حاضر دارای هر دو بخش است، بخش یکم در برگ‌های (1-187) و دوم از آنجا تا پایان جلد؛ خط: متن نسخ و شرح نستعلیق، کا: محمد جعفر بن محراب هروی، تا: 13 رجب 1034ق (بخش یکم)، جا: قندهار؛ پشت برگ 1 با خط شنگرف نام کتاب را «اسرار البراعة و انوار الفصاحه» نوشته، لیکن همان‌گونه که در پایان نسخه آمده و در فهرست‌ها یاد شده: «انوار الفصاحة و أسرار البراعه» درست است؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج مشکی، 244گ، 22 سطر (7/5×14/5)، اندازه: 13×20سم [ف: 2-4]