انشاء

تهران؛ مهدوی؛ شماره نسخه: 873 آغاز: انشاء حضرت مرحمت پناه غیاثا محمد اصفهانی تخلص فراقی. بسمله. رقعه باعاظم و اکابر سادات و نقبا: ای باد بگویمت سلامش برسان ×× وز بنده دیرینه پیامش برسان/ لیکن چو رسی بحضرتش سجده نما ×× و آنگاه زمین بوس غلامش برسان. بنده راسخ العبودیت و الاخلاص چنین؛ عبودیت و افتقار و جبهه مسکنت و انکسار؛ بر زمین خضوع و ارض خشوع نهاده؛ انجام: صد شکر که این قصه بانجام رسید ×× وز تفرقه خاطرم بآرام رسید/ وین نامه بسعی ناتمامی چون من ×× المنة لله که باتمام رسید. تم الکتاب بعون الله الملک الوهاب سنه 1060م. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1060ق؛ مجدول؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی ضربی، 25گ، 15 سطر، قطع: وزیری [نشریه: 2-175]