اشعار و حکایات

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14812 آغاز: زهی خجسته بیاضی که هر که دیده رخش ×× بهیچ وجه بدل نگذرانده یاد بهشت / بدین بیاض هر آنکس که دیده بگشاید ×× بعینه بودش در نظر سواد بهشت؛ انجام: که تا همکاسه باشد عزیزت ×× من همکاسه بهتر چه چیزت بیاض نظم و نثری است که مؤلف از ابتداء به قصد بیاض نگاشته، و در مقدمه در وصف بیاض و نیکو بودن این گردآوری، مطالبی منثور و منظوم پرداخته است. از جمله اشعار این مجموعه منقولاتی است از: مقطعات ابن یمین، هلالی، مثنوی ملای رومی، سعدی. از جمله منشورات: بیام بر آمدن شیخ آفاق ابوعلی دقاق از آخر روز و خطاب او از روی گریه به آفتاب عالم تاب، حکایت مجنون، حکایت زن صالحه که زوجه اش به حج رفته بود؛ خط: نستعلیق چلیپا، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: انجام؛ مجدول؛ جلد: تیماج قهوه‌ای ضربی بدون مقوا، 125گ، 17 سطر، اندازه: 9×18سم [ف: 41 – 226]