اشعار

2488. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: بدون شماره قصاید و غزلیات و قطعات و ترجیعات و رباعیات بفارسی و تازی نزدیک به هفت هزار بیت و در بیشتر جاها «سید» تخلص کرده است مانند: «از آه دل سید سرمست سحرگاه ×× عمری است که یک لحظه به بستر نغنودم»، و در برخی «حسین» مانند غزل شوقیه و در ستایش شیخ صفی الدین اردبیلی که مطلع آن این است: «بسم الله ای عشق قدم مردانه در ره نه قدم ×× ای صور اسرافیل دم ای صبح دولت دمبدم»، و چنین تخلص نموده است: «آب «حسین» از خاک تواند ز ازل نمناک تو ×× انگور باغ و تاک تو آبش ده از ابر کرم»، و نیز غزلی در تتبع از سید صدرالدین کاشف دزفولی خلیفه آقا محمد آبادی در طریق ذهبی در ستایش دزفول که مطلعش این است: «صدر ولایت چه گفت مدحت دزفول ×× خام سرینه بپای جنت دزفول / گفت حسین ای نگار کوی مغان آی ×× وحدت عشاق بین به کثرت دزفول»، و نیز در غزلی با مطلع: «ای پسر در عشق برگ و ساز باید ساز کو ×× جذبه‌ای از شهپر شهباز باید باز کو»، در مقطع می‌گوید: «بنده ارباب دولت من حسین بن رضا ×× در پی اصحاب را ز افتاده صاحب راز کو»؛ بی‌کا، بی‌تا [نشریه: 5 - 737]