اشعار

2310. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 539 آغاز: تاجر عشقم بکف مایه و سودم وفا ×× تا که شود مشتری تا چه دهد در بها؛ انجام: آنی که بهیچکس تو چیزی ندهی ×× صد چوب مغول خوری مویزی ندهی / سنگی که از آن روغن کنجد گیرند ×× که بر شکمت نهند تیزی ندهی منتخباتی است از مقطعات، غزلیات، رباعیات بسیار از شعرای متقدم و متاخر که به‌علت جلوگیری از اطناب کلام از ذکر نام همگی آنها خودداری و برای نمونه نام چند نفر در بخش (اسم کتاب) یادآوری شده: عاشق اصفهانی، خاقانی شیروانی، شاهپور طهرانی، شاه طاهر انجدانی، صیدی طهرانی، حاتم کاشی، میر حضوری قمی، صبوحی، رفیق اصفهانی و چند تن دیگر از شعرای متقدم و متاخر؛ خط: شکسته نستعلیق عالی، بی‌کا، بی‌تا؛ پشت صفحه اول یادداشتی است به این شرح «هو با وجود تهیدستی بمبلغ گزافی خریده شد یک دو روزی بعاریت با ماست سلطان حسین تحریرا فی رمضان 1268»، سپس به‌تاریخ محرم الحرام قوی ئیل 1301 به‌توسط آقا بهرام مقرب الخاقان داخل کتابخانه مبارکه موزه شده است، و در سال 1322 از عرض گذشته با سجع مهر «مشیر السلطنه»، مجدول کمند، مذهب مرصع ممتاز؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوای روغنی بوم زرد رنگ منقش به گل و برگ‌های الوان حاشیه بوم عناب ریسه گل الوان، 452ص، 17 سطر، قطع: وزیری، اندازه: 14/2×24/4سم [ف: 4 - 1102]