اشعار

2137. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 1201 آغاز: غلام روی توگشتم تو نیز می‌دانی ×× گدای کوی توام احتیاج گفتار نیست / توچشم روشن مایی وروشن است این هم ×× که در جهان گهری به زچشم روشن نیست؛ انجام: وقت است اگر زلطف به فریاد من رسی ×× چون نیست غیر لطف تو فریاد رس مرا / بی مهریت ای عهد شکن می‌دانم ×× اینها گنه تو نیست من می‌دانم اشعاری است از سعدی، حافظ لسان الغیب، هلالی، محتشم، جامی، حزین وغیر ایشان به همراه یک مثنوی درذکر ائمه (ع)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای بدون مقوا، با عطف مشکی، 93گ، مختلف السطر، اندازه: 16×20سم [ف مخ: 2 - 609]