اشعار

1405. رشت؛ جمعیت نشر فرهنگ؛ شماره نسخه: 372ت آغاز: ای پسر این قدر به خویش مناز ×× با من آن قدر نرد کینه مباز / من که با حالت تو ساخته ام ×× تو هم آخر به من ز مهر بساز / آن قدر جان من به هجر مسوز ×× بیش از اینم پدر به غم مگذار .../ تندی و سر کشی ز سر بگذار ×× بدی و بد سری کنار انداز / ملتفت شو که ریش میاید ×× میرود نوش و نیش می آید؛ انجام: بارها گفتمت که این گردون ×× این چنین کار و بارها دارد / نشنیدی بکار افتادی ×× تا بدین روزگار افتادی ترجیع بند در باره ریش؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ قطع: نیم خشتی باریک [رشت و همدان: ف: - 1101]