اشعار

366. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 7782 آغاز: دگر زلاله نو رسته کوه فصل بهار ×× چو مادریست که فرزند پرورد یکبار؛ انجام: پژمردگیم ز نو بهارم پیداست ×× از اول کار آخرم کارم پیداست قصاید ابوتراب بیک، چند بیت دیگر، مثنوی میر رضی آرتیمانی و غزلیات او، ساقی نامه گویا از همو، رباعیات نیز گویا از همو؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: پایان ذیقعده 1056ق، به فرموده نصیر اصفهانی؛ با سرلوح، مجدول؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی زرکوب، 95گ، 20 سطر (5×12)، قطع: بغلی، اندازه: 10×16سم [ف: 16 - 697]