الاسماء الحسنى

2. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2463/1 آغاز: نیست حد نامه از نام اله ×× دم زدن باید زبان دارد نگاه؛ انجام: از دل او آنچه باید دور دار ×× چشم جانش با نشان نور دار این رساله حاوی صد بیت است و در این ابیات نود و نه نام الهی آمده بدین شرح: هر بیت واجد یک نام می‌باشد باضافه یک بیت که آن کلمه «الله» را واجد است و اما نامها: الله، الرحمن، الرحیم، الملک، القدوس، السلام، المومن، المیهمن، العزیز، الجبار، المتکبر، الخالق، الباری، المصور، الغفار، القهار، الوهاب، الرزاق، الفتاح، العلیم، القابض، الباسط، الخافض، الرافع، المعز، المذل، السمیع، البصیر، الحکم، العدل، اللطیف، الخبیر، الحلیم، العظیم، الغفور، الشکور، العلی، الکبیر، الحفیظ، المقیت، الحسیب، الجلیل، الکریم، الرقیب، المجیب، الواسع، الحکیم، الودود، المجید، الباعث، الشهید، الحق، الوکیل، القوی، المتین، الولی، الحمید، المحصی، المبدی، المعید، المحى، الممیت، الحی، القیوم، الواجد، الماجد، الواحد، الاحد، الصمد، القادر، المقتدر، الموخر، الاول، الاخر، الباطن، الظاهر، الوالی، المتعالی، البر، التواب، المنتقم، العفو، الرؤوف، مالک الملک، ذوالجلال و الاکرام، المقسط، الجامع، الغنی، المغنی، الضار، النافع، النور، الهادی، الباقی، الوارث، الرشید، الصبور، المقدم، المانع، البدیع؛ خط: نستعلیق، کا: حیدر بن حسین، تا: 968ق؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج تریاکی دولا، 3ص (1-3)، 17 سطر (6/5×11)، اندازه: 12/5×19سم [ف: 5 - 621]