نهج البلاغة (ترجمه)

6. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 2188/2 آغاز: بسمله، اما بعد حمدالله الذی جعل الحمد ثمنا لنعمائه و معاذا من بلائه ... ابتدا می‌کنم بنام خداوند بخشاینده مهربان امام بعد ستایش خدا آنچنان خدایی که گردانیده است حمد را بهای نعمتهای خود و پناه از بلای خود؛ انجام: و ما عساه ان يظهر لنا بعد الغموض و يقع الينا بعد الشذوذ و ما توفیقنا الا بالله ... و صلواته علی رسوله محمد و آله و آنچه نزدیکست که آشکار شود از برای ما بعد دشوار شدن و بیفتد بسوی ما بعد از تنها ماندن در آن حال که چسبانیده باشد بدان کلام و نیست توفیقی ما (کذا) مگر بخدا و اعتماد کرده ایم ما و او بس است ... که محمد و آل او باد. مترجم نامعلوم و احتمالا توسط کاتب که نام او در پایان خواهد آمد ترجمه شده باشد و در هر صورت ترجمه اغلب رساله‌های این مجموعه از یک مترجم است که در ترجمه متون دستی توانائی داشته است؛ خط: نسخ خوش، کا: معزالدین محمد بن سلطان محمد قاری نیریزی، تا: 1085ق؛ دارای سرلوح مزدوج مذهب، مجدول؛ واقف: محمد حسام واعظی، 1397؛ جلد: تیماج مذهب، 24 سطر ، اندازه: 17×27سم [ف: 5-551]