نهج البلاغة (ترجمه)

5. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 336 آغاز: بسمله اما بعد حمدالله الذی جعل الحمد ثمناً لنعمائه و معاذاً من بلائه ... ترجمه: اما پس از سپاس و ستایش خدای عزوجل آنخدائی که بعنایت خود گردانید حمد و شکر خود را بهای نعمتهای خود و پناه بندگان از عقوبت و عذاب خود ... خط: نسخ، کا: محمد صالح بن محمد باقر نیشابوری، تا: چهارشنبه دهه آخر جمادی الاول 1102ق؛ با ترجمه فارسی به زیر هر سطر ، در پشت صفحه اول با خط مغایر آمده است که این گزارش از آن شرف الدین اردبیلی است (-950ق) اگر این گفته صحیح باشد باید نام این کتاب منهج الفصاحة فی شرح نهج البلاغه باشد که صحت این انتساب معلوم نگردیده و باید جز آن باشد؛ محشی؛ مهر: حاج سید سعید؛ جلد: تیماج، 384گ، 18 سطر (17/5×11/5)، اندازه: 18×23/5سم [ف: 1-277]