نصیحت نامه

4. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: 1750 آغاز: آنکه در آدم دمید او روح را×× داد از طوفان نجات او نوح را / آنکه فرمان داد قهرش باد را×× تا سزائی داد قوم عاد را؛ انجام: شاد اگر سازی درون خسته را×× بازیابی جنت در بسته را / هر که آرد این وصیتها بجای×× در دو عالم راحتش بخشد خدای مثنوی است در پند و اندرزهای دینی و اخلاقی به فرزندان و جوانان، با این عناوین: توحید، عذر گناهان، شاکر بودن، خاموشی، آنچه پادشاهان را زیان بود، اخلاق حمیده، نیک بختی، عافیت، بزرگی، حرص، بی تکلف بودن، ابلهی، رستن از بلا، عقل و دانش، یاد حق، نیکو با همه، مدبری، آنچه از وی رسوائی خیزد، آنکه بقا ندارد، کمال عقل، خاموشی و سخاوت، احتیاط کاری، شکست آوردن، آنچه نمی باید کردن، آنچه عمر را می کاهد، دروغگوئی، سخاوت، پوشیدن عیب مردمان، علامت خلق بد، احتراز از دشمنان، آنچه خواری آرد، آنچه در جهان بکار آید، نایافتن پنج چیز از هیچکس، اهل سعادت، رستگاری، بی وفائی جهان، ورع، تقوی، علامت احمقان، علامت فاسقان، علامت اشقیا، علامت بخیل، افعال شیطان، نفاق، علامت متقی، استغفار، فضیلت صدقه، صبر، کرامتهای حق، غیبت، اقارب، خوف، فقر، غفلت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ در پایان فتوت نامه ای افزوده شده؛ 8گ، اندازه: 19×28سم [ف: 5-153]