نذر صدقه و عتق بعد از وفات

2. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 1076/4 آغاز: بسمله الحمدلله رب العالمین والصلوة علی خیر خلقه محمد و اله الطاهرین اعظم عهود و ایمان و احکم عقود در ایمان عهد حمد معبودیست تعالی ... (بعد از دو صفحه) و بعد بر ناهجان مناهج طاعت و عارجان؛ انجام: خود مباشر باشد ضرور نیست بلکه بوصیت هم بعمل می‌آید این بود آنچه در باب نذر معهود این نمود بی بود و ذره بی وجود ... و بسبب غربت و اختلال زیاد و تطاول زمان هجران اهل و اولاد جمعیت خاطر و فراغ بالی نداشت اگر سهو یا خطایی نموده باشد حال تباه عذر خواه و تقصیراتش در الطاف الهی پناه است والحمدلله رب العالمین والصلوة علی خیر خلقه محمد و آله الطاهرین. تم در جایی از این رساله نشانی از مؤلف نیست، گویا تألیف پنج‌شنبه 14 رمضان 1114ق باشد که آن را به اشاره شاه سلطان حسین صفوی (1135-1106ق) نگاشته است، فقهی است استدلالی که معتقد به صحت نذر در موردی که شخص نذر نماید جمیع ممالیک او بعد از فوت او آزاد باشد و جمیع متروکاتش بعد از موت او صدقه می‌باشد و در آن به کلام شیخ علی علیه الرحمه در شرح قواعد و عبارات افضل المتأخرین و کمل متبحرین شیخ جلیل القدر شیخ زین الدین علیه الرحمه و فاضل کامل سید محمد صاحب مدارک در شرح مختصر نافع و مولانا احمد اردبیلی رحمه الله و ... استناد جسته است و پاسخ شبهات وارده در این باب را داده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ مهر: حاج سید سعید؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، 25گ (95-119)، 17 سطر (7×13)، اندازه: 11/5×18سم [ف: 3-1476]