نامه ها

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2792/3 آغاز: (بسمله) الحمدلله المنتقم الجبار ذی القوه المبین القهار ... و بعد فهذا كتابنا ينطق عليكم بالحق و يقطع الاعذار لمن استحل غيبتنا في المجالس و الاحضار؛ انجام: فکفر نا بسببه بعض و فسقنا بعض فصبرت ... و فى العين قذى و فى الحق شجی، حتی بلغ الامر محله و كتبت هذه الرساله ... مظهرة لما التبس من الامر على بعض الملتبسين و السلام على من اتبع الهدى. مولی عبدالحسین فرزند رضاعی صاحب ریاض پس از اینکه از استاد و پدر رضاعی خود گسست و به میرزا محمد اخباری پیوست و مورد طعن دوستان و همفکران سابق خویش قرار گرفت، به علماء اصولی نجف و کربلا این نامه را نوشت در پایان نامه می‌گوید: «من چون باراهنمای خداوند مسلکی را که محمد بن قدیم داشتند بر گزیدم برخی تکفیرم کردند و برخی تفسیق، شکیبایی پیشه کردم و این نامه نوشتم»؛ خط: نسخ متوسط، کا: محمد ابراهیم طبسی خراسانی، تا: 1223ق؛ در صدر نسخه این نامه چنین نوشته: «صورت كتابة المولى عبدالحسين الذى كان ارشد تلاميذ افضل المجتهدين فى عصره و ابنه رضاعيا السيد على الطباطبائى ثم رجع من طريقة المجتهدين الى طريقة الاخباريين بمصاحبة الاستاد ادام الله ظلاله فكفروه و فسقوه فبعث هذا الكتاب الى مجتهدين المشهدين مشهد على و مشهد حسين عليها صلوات الله ملا الخافقین»؛ 6ص (147-152)، 23سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 10-69]