الارادة و المشيه

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2913/4 آغاز: اعلم ان الارادة و المشية. قيل الارادة هى العزم على الفعل او الترک بعد تصور الغاية المترتبة عليه من خير او نفع او لذة او نحو ذلک و هى اخس من المشية لان المشية ابتداء العزم على الفعل و نسبتها الى الارادة نسبة الضعف الى القوة؛ انجام: و اما الاية الثانية فالمعنى انه سبحانه لايريد ظلم عباده بان يحملهم لامحالة من العقاب ما لا يستحقونه او نقصم من الثواب عما استحقوه و ايضاً لايتخلف عن ارادته سبحانه. خط: نسخ و نستعلیق، کا: سید نورالدین و محمد باقر بن زین العابدین، تا: 1250ق؛ در پایان این مختصر رقم سید نورالدین دیده می‌شود. گویا او این قسمت را از کتابی یادداشت نموده و از صاحب کتاب چنین یاد کرده است (انتهی کلامه زید اکرمه) پس از این قسمت دفتر، فصلی درباره تفسیر بعضی امثال عرب الصاق گردیده و در آن از میدانی نقل شده است؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 4ص (242-245)، 19سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 10 - 312]