عوارف المعارف

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 208-طباطبائی آغاز و انجام: برابر خط: نسخ کهن، بی‌کا، تا: 685ق، جا: عقدای یزد؛ نام کاتب بر اثر فرسودگی و پارگی روشن نیست، ولی آنچه خوانده می‌شود چنین است: «ابولحا ... بن ابی العلاء هبة الله بن ابی الفتح مسعود بن ابی الوفاء محد بن ابی الکر ... ابی الفضل عبدالله اصفهانی نائینی»، محشی در ترجمه برخی کلمات متن به فارسی کهن، از جمله آنها که قابل ذکر است: الواسخ = شوخکن شده، التفرغ = وا پرداختن، الالتحام = با یکدیگر پیوستن جراحت، الحضن = در زیر گرفتن مرغ خایه را، الاختذاء = به کسی پی بردن، و بر نهاد کسی کاری کردن، الوقاحه = شوخ روی (رویی) کردن؛ تملک: فرهاد میرزا معتمد الدوله مورخ ذیحجه 1302؛ مهر: «عبده الراجی محمدعلی»؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوا، 166گ، 25 سطر، اندازه: 16×25سم [ف: 24 - 148]