شرح قصيدة البردة

15. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1209 آغاز: (در دیباچه افتاده): انشدتها ليلة الجمعة خالياً في منزلى ... قوله، امن تذكر جيران ... مقلة بدم. «التذكر» الاحضار بالبال من الذكر بالضم، و هو استحضار المحفوظات. «ذی سلم» بمعنی مکان فيه هذا الشجر المعروف «و جيران» جمع جارای، جیران کائنین بمکان ذی سلم؛ انجام: «قوله» ما رنحت عذبات ... العبس و فاعله حادى العيس و بالنعم متعلق بالطرب. و قد وقع الفراغ من تسویده ... نخست بیتی را آورده، گزارشی کوتاه کرده آنگاه با سربند «اعرابه» از نظر دستور زبان آن را بررسی کرده است؛ خط: نسخ تحریری، کا: سید مصطفی حسینی بن سید گلشن، تا: 1216ق؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 32گ، 19 سطر (11×17)، اندازه: 15×21سم [ف: 3 - 202]