شرح دیوان امیر المومنین (ع)

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3649 آغاز: بسمله و به نستعين فى التتميم. الحمدلله العلى الكبير المبين العالي المتعالى الذى اعلى مراتب العباد العباد بمتابعة نبيه و وليه الى اعلى عليين ... مجامع محامد و ثنا و طوالع لوامع عزت و کبریا لایق است مر حضرت واجب الوجودی را ... که بنی آدم را بشرف نطق و مزیت عقل ... برگزید ... اما بعد نزد اکابر ... مقرر ... کشته که بعد از ادای واجبات اسلام ... اطاعت و فرمان برداری فرزندان ایشان ... واجب و لازم است؛ انجام: و احذر مصاحبة اللئام فانهم ... و اذا منعت فسمهم منقع، میفرماید حذر کن از مصاحبت لئیمان و ناکسان که ایشان باز دارند از تو صفای دوستی خود و آرایند خود را، ایشان اهل محبت و دوستند مادام که خشنود داری ایشان را از خود چیزی. شرحی است به فارسی بر دیوان منسوب به علی (ع) از یکی از شاگردان نظام الدین عبدالحق و به نام سرکار قاین و قهستان امیر علاء الدین سید علی، او چندین بار همین دیوان را نزد همین نظام الدین گذرانده و اجازه خواندن و نوشتن آن را از او گرفته و لغات آن را نزدش تصحیح کرده و با ترجمه روشن او این شرح را نوشته و از شرح قاضی میر حسین یزدی بهره برده و رباعی‌هایی که همین یزد در شرح خود آورده در این شرح پس از هر بندی گنجانده است. متن او همان انوار العقول است و مناجات علی که «سید مرتضی» به ترتیب تهجی گرد آورده است (دیباچه)، عنوان‌ها فارسی است و پس از هر بندی با عنوان «می‌فرماید» ترجمه فارسی است. گویا از همان عبدالحق و آنگاه پس از عنوان «رباعیه» یک رباعی فارسی است گویا از همان میبدی یزدی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 100گ، 16 سطر (13×21)، اندازه: 20×26سم [ف: 12 - 2652]