شرح اثبات الواجب الجديد

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1842/9 آغاز: و بعد فاقول لما كان الابتداء بالبسمله ... متضمنا لاظهار صفات كماله ... عطف المصنف روح روحه على قوله ... بسم الله؛ انجام: و هو بتوفيقه تعالى ... و هداية رسوله ... و قد فرغ من تسويده اقل الخلايق جعفر بن بابا بن محمد باقر بن میرزا علی التبریزی خط: نسخ تحریری، کا: جعفر میر بابای تبریزی، تا: قرن 13؛ دیباچه نیریزی را که در نسخه ش 1840 وجود دارد فاقد است، محشی با نشان «لمحرره»؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج مشکی، 4ص (117-210)، 26 سطر، اندازه: 17/5×22سم [ف: 5 - 301]