شاهنامه

147. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 2250 آغاز: مقدمه منثور: افتتاح سخن آن به که کنند اهل کمال ×× به ثنای ملک العرش خدای متعال. مالک الملکی که در تدبیر ملک و ملکوت و رتبت علم لاهوت و ناسوت بوزیر و مشیر و ظهیر و نصیر محتاج و مفتقر نگشت ... متن شاهنامه: بنام خداوند جان و خرد ×× کزین برتر اندیشه بر نگذرد؛ انجام: مقدمه منثور: وفات حکیم ابوالقاسم فردوسی در شهور سنه ست و عشر و اربعمائه هجر النبوی صلی الله علیه و آله و سلم. الرساله المسمی بدیباچه بایسنغری الحمد الله رب العالمین ... نسخه: از آن پس نمیرم که من زنده ام ×× که تخم سخن را پراکنده ام / هر آنکس که دارد هش و رای و دین ×× پس از مرگ بر من کند آفرین شاهنامه کاملی است با مقدمه منثور مشهور به مقدمه بایسنغری که در چهار بخش تقسیم و کتابت شده و با وجود نداشتن رقم خط میرزا صالح تشخیص شده است؛ خط: نستعلیق جلی، بی‌کا، بی‌تا؛ با چهل و سه مجلس تصویر مینیاتورهای آب و رنگ، که احتمالاً در اواخر دوران صفوی ساخته و پرداخته شده، مجدول زرین، با سرلوح مذهب مرصع؛ مهر» ناصر الدین شاه قاجار؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: مقوای روغنی مذهب، 1221ص، 25 سطرچهار ستونی، اندازه: 21/9×36/9سم [ف: 4 - 867]