سیر و سلوک

14. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: 1798/2 آغاز: ثنا مر معبودی را سزاست که به اراده کن نابودی‌های ازلی را مخلع به خلعت فیکون نمود؛ انجام: بعد از اینکه فحشاء و منکر از او صادر نشد می‌رسد بمقامی که بایست برسد.. از: میرزا محمد علی بن. مؤلف، چله نشینی را و آدابی که صوفیان دستور می‌دهند، رد می‌کند و سیر و سلوک حقیقی را در این می‌داند که بنده اعتقادات خود را استوار نماید و واجبات را انجام دهد و از گناهان بپرهیزد و متخلق به اخلاق دینی صحیح گردد. این رساله در رد رساله ملا محمد تقی مجلسی و مصباح الذاکرین کاشف نگاشته شده و غره ماه جمادی الأول 1213 به پایان رسیده؛ خط: نستعلیق نازیبا، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ جلد: تیماج قرمز، 20گ (40پ-59پ)، اندازه: 11×15/5سم [ف: 5 - 217]