زواهر الجواهر فی نوادر الزواجر

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 210 آغاز: برابر؛ انجام: و فرغ صائغ الفهم عن افراغه فى قالب تأليفه ... فى صدور يوم الجمعة الثانى عشر من شهر ذى القعدة الحادى عشر من العام التاسع من العشر الاول من المائة الثانية من الالف الثاني ... و بلغ ههنا السير بقدم الفقير ... ابن محمد باقر بهاءالدین محمد الحسينى النائينى ... و هو ولى المواهب و منتهى كل واهب و فرغ المؤلف من كتابته ثالثاً فى شهر ذى الحجة من سنة احدى و عشرين و مائة و الف. خط: نسخ روشن، کاتب = مؤلف، تا: ذیحجه 1121ق؛ با خط خوردگی در متن، محشی با نشانه «منه» و این را خود نائینی برای سومین بار نوشته، عبدالحسین آن را از بازماندگان آقامیرزا محمد خوئی به بهائی که آقا میرزا محمد علی مازندرانی کتابفروش برآورد نمود در 1274 خریده؛ مهر: «عبده عبدالحسین»؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوایی، 93گ، 15 سطر (6/5×12)، اندازه: 12×19سم [ف: 6 - 2271]