رساله مهربانی

رشت؛ جمعیت نشر فرهنگ؛ شماره نسخه: 772ر آغاز: هر قوم ولایت و عادات و دین خود را دوست می‌دارند هر چند خودشان از اینها شکایت می‌کنند. اگر کسی دیگر که بایشان غریب باشد قصد ملامت مملکت یا رفتار یا اعتقاد ایشان را بکند فی الحال او را سر زنش می‌کنند بلکه حالاتی می‌شود که بی تامل او را بکشند. اگر قومی هست که وطن خود را دوست نمی‌دارد چرا به ولایت دیگر نمی‌رود اگر قواعد خودشان را؛ انجام: نام و ستایش رب العالمین از طالع تا به غروب آفتاب یک باشد تمام شد رساله مهربانی. خط: شکسته نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 14؛ قطع: ربعی [رشت و همدان: ف: - 1127]