الاثنی عشریة فی الصلاة

39. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 590/2 آغاز و انجام: برابر خط: نسخ، کا: محمد بن حاجی محمد بن قطب الدین بن علی بن کمال الدین بن شمس الدین محمد معلم سمنانی، تا: 1026ق؛ حواشی بسیاری از مؤلف با نشان «دام ظله العالی» در کنار صفحه‌ها نوشته شده است، در صفحه 14 صورت اجازه شیخ بهایی به شمس الدین محمد مشهور به نقی صوفی قزوینی زیاپادی چنین یادداشت شده است: «قرأ عنی الولد الاعز ... نقی الدین ... هذه الرسالة الاثنی عشریة من تألیفاتی و اجزت له ان یرویها عنی لكل من هو اهل لها و كتبت اقل العباد محمد المشتهر ببهاءالدین العاملی عفی عنه فی اواخر شهر محرم الحرام الف و تسع عشرة فی ولایة قراباغ حامداً مصلیا مسلماً»، نقی الدین صوفی نیز در 1026 جهت شمس الدین محمد اجازه‌ای نوشته که صورت آن در صفحه 15 آمده و در کنار آن شیخ بهایی با خط خود مجیز را با این عبارت تأیید کرده است: «نعم قد اجزت للمجیز دام توفیقه ذلك حرره بهاءالدین محمد العاملی»، در صفحه 24-25 نقی الدین صوفی روایتی را با ذکر سند از شیخ بهائی نقل نموده است؛ کاغذ: ایرانی، جلد: تیماج قرمز، مقوایی، 62ص (52-113)، اندازه: 13/5×20سم [ف: 2-235]