دیوان وهبی شاهجهانپوری

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14173 آغاز: الهی جلوه ای کن معنی اصحاب عرفان را ×× ز نور دل منور کن شبستان دل و جان را / رهایی بخش از دامم ... در عالم هستی ×× که بینم در دل حیران فروغ نور ایمان را / ز نفس دون ندارم چاره ای در پرده غفلت ×× به فضل خود رسان درد دلم امروز درمان را؛ انجام: به زهد خشک چرا ناز می کنی زاهد ×× درآ به میکده بنگر عجب گلستانیست / چو نقش پای تو دیدم ز خویش رفت دلم ×× که نور ذره درو نور صبح نورانی است دیوان اشعار شاعر است شامل غزلیات و قطعات به صورت نامرتب؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: گالینگور مشکی، 103گ، 12 سطر چلیپایی، اندازه: 11×19/5سم [ف: 38 - 217]