دیوان وزیر نظام

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1026/2-طباطبائی آغاز: بسمله طراز عنوان هر دیوان حمد الهی است جلت قدرته که نه او را آغاز است و نه انجام ... پس از حمد خداوند احد ستایش بیرون از عد و نیایش افزون از حد شایسته مخزن گوهر الهی ... اما بعد اگر چه مرحمت آل طه و یاسین ... هر بیانی را در خور ... نیست لکن به منطوقه مرحبا بناصرنا بالایدی و الالسن و الارجل ... به سخندانی مدحش گفتم ... دولتی چنین کم افتد به دست ... له فی مدح النبی (ص) ای مای کان آفرینش ×× وی راحت جان آفرینش / از فیض وجود پر ز جودت ×× آسوده روان آفرینش؛ انجام: پایان قصائد: (آخرین قصیده در مدح حضرت علی علیه السلام): می‌نیندیشم ز شور حشر و روز دادگر ×× شعر گفتن در مدیحت مرمرا آمد شعار؛ در ذیل با این قلم نوشته است: قصائد بندگان عظمت مدار وزیر نظام با احتشام ادام الله ایام شوکته الى یوم القیام در مدایح 14 معصوم علیهم السلام. وی به هنگامی که در عهد محمدشاه در کاشان به حال تبعید به سر می‌برد برای خلاصی از تبعید نذر سرودن قصاید در مدیح معصومین علیهم السلام کرد و این باید همان قصاید باشد. از جمله این اشعار ترجیع‌بندی است دارای چند بند در مدح امام حسین علیه السلام است. که بیت ترجیع آن این بیت است: «کی تو مقصود عالم امکان ×× یافت آیات حق ز تو برهان»، در مدح امام زمان علیه السلام نیز چند ترجیع است با تکرار این بیت: «ای برافراشته در این خرگاه ×× رایت لا اله الا الله»؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ چنین نوشته است: «قصائد سرکار وزیر نظام با احتشام ادام الله ایام شوکته الی یوم القیامه»؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج قرمز، 42ص (77-118)، 11 سطر، اندازه: 14×21سم [ف: 23 - 314]