دیوان وحید قزوینی

6. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1162 در حدود سیزده هزار و یکصد بیت می‌باشد، به ترتیب: 1. خلوت راز، نسخه کاملی است و در حدود 2200 بیت است، 2. ناز و نیاز، نیز نسخه‌ای کامل است و در حدود 3200 بیت می‌باشد، 3. ساغر سرشار، فقط هفت بیت از این کتاب مانده و باقی آن که در برگ‌های بعد بوده از میان رفته و بیت اول و اخر آن این است: «میوه این نخل سر عاشقان ×× برگ و برش جان و دل عارفان / گشت در آن باغ پی عارفان ×× میوه مقصود زمیمش عیان»، 4. عاشق و معشوق، از آغاز این مثنوی (که 1200 بیت دارد) 17 بیت (موافق نسخه پیش) افتاده و آغاز کنونی آن این است: «خوبان که حنا بدست دارند ×× چون بهله ز پنجه‌اش بر آرند»، 5. فتح نامه قندهار، در حدود 480 بیت است، 6. مثنوی وصف آلات جنگ، از آخر این نسخه 230 بیت افتاده و اینک در حدود 540 بیت می‌باشد و بیت آخر کنونی آن این است: «چنین عقیده هستش اندر زمان ×× همان دسته اش هست روشن بیان»، 7. قصاید، از آغاز این بخش موافق نسخه شماره پیش 267 بیت افتاده و اینک در حدود 5500 بیت می‌باشد و بدین بیت آغاز گردیده است: «نیست کم و بیش را تفرقه در میان ×× خاک چو گردد یکست پیکر شاه و گدا»، 8. رباعیات، آخر این بخش افتاده دارد و آنچه اکنون دارا است هشت رباعی است و این رباعی در آخر نسخه است: «ای آنکه ز ماه حسنت افزون آید ×× از عهده وصف تو که بیرون آید / باشد سخنت شکسته لیک از دهنت ×× مغز سخن است آنچه بیرون آید»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: اوایل قرن 12؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، 264گ، 18 سطر، اندازه: 13×23سم [ف: 3 - 439]