دیوان واعظ قزوینی

6. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2715 و 2683-ف آغاز: این قدر طول امل ره میدهی در دل چرا ×× مصحف خود را باین خط میکنی باطل چرا / عیش دنیا احتلام خواب غفلت بیش نیست ×× از خیالی این قدر آلودگی ای دل چرا؛ انجام: بوده تا گفت و گو از نیک و از بد ×× الهی نیک خواهش بد نبیند. بلغ. قائل این پریشان سخنان محمد رفیع واعظ بقدم نظر بر سراسر این نسخه عبور نموده ... و خس اغلاط پاکیزه ساخت امید ... وسیله یادآوری گردد (بریده شده و چند کلمه‌ای خوانده نمی‌شود) نزدیک 7200 بیت بدین‌گونه: 1. غزل‌ها به ترتیب تهجی، 2. رباعیات و مفردات، 3. قصاید و قطعات و مثنوی‌ها؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ مجدول، با سرلوح، مصحح، با نشانه «بلغ»؛ تملک: سید کریم ابن منتظم الدوله فیروز کوهی متخلص به امیر در تهران در 15 آبان 1316؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 213گ، 17 سطر (8×20)، اندازه: 16×20سم [ف: 10-1592] و [فیلمها ف: 1 – 100]