دیوان نظیری نیشابوری

32. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 428/4-3/48 آغاز: به خود از بهر حسرت داد را هم ورنه معلوم است ×× ز دریا چند در آغوش گنجد موج دریا را / همین بس شاهد بی اختیاری‌های مشتاقان ×× که عذر از جانب یوسف بود جرم زلیخا را؛ انجام: تا سایه خامه ات به حرفم افتاد ×× روح اللهم از صحیفه برداشت سواد / مجموعه دوستان زمن بود سقیم ×× اعجاز سرکلک تواش صحت داد غزلیات از حرف «الف» تا «ها» و رباعیات؛ خط: نستعلیق، کا: محمد شفیع تبریزی، تا: 1076ق؛ افتادگی: آغاز؛ 80گ، 17 سطر، اندازه: 14×23/5سم [ف: 4 - 1950]