دیوان نزاری قهستانی

6. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5305 آغاز: در خرابات گدایان ز سر ناز مآ ×× نشنیدی و ندیدی برو و باز مآ؛ انجام: دل بی طاقتم ز غایت شوق ×× بس به دیدارت آرزومند است غزلیات است به ترتیب تهجی سپس دو رباعی و یک ترکیب بند؛ خط: نستعلیق، کا: محمد حسین پسر الله داد، تا: جمادی الثانی 1024ق؛ پس از این ترکیب بندی است از همو در مرثیه پسر خود با قطعاتی از سعدی و نسیمی از همین نویسنده، در آغاز آنچه نسخه حاج محمد باقر نخجوانی افزوده داشته با جوهر نوشته شده؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: رویه میشن قهوه‌ای، 9 سطر، اندازه: 14/2×26سم [ف: 2 – 363]