دیوان ناصری

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 16657 آغاز: امشب که من از چشم نکویت مستم ×× باشد سر زلف مشکبویت دستم؛ انجام: ناصری را غم هجر تو چنین لال نمود. از شاعران معاصر مظفرالدین شاه و از مریدان حیران علی شاه در رباعیات خود از وی به عنوان «پیر طریقت» و «پیر فقرا» یاد می‌کند و با شاعری دیگر با تخلص «مجذوب»، میرزا رضا قلی خان مشرف قورخانه کرمانشاه، مصاحب و همراه بوده است. غزل و قصیده‌ای از ایشان در دیوان آمده و نامش با عناوین مختلف، در اشعار ذکر شده است، شامل غزلیات و قصاید و رباعیات و مقطعات است. تضمین غزلیات حافظ در مدح حضرت علی (ع)، در سوک شهادت امام حسین (ع)، در هجو لله باشی نواب جلال الدوله در شیراز، خطاب به رضا خان پیشخدمت صمصام الدوله، قصیده ای از مجذوب در مدح عباسقلی خان سرتیپ توپخانه کرمانشاه، قطعه در مدح حسام الملک امیر تومان، قصیده در مدح میرزا بزرگ خان مدیر دفتر خانه مبارکه بدین مضمون که: «هشت سال در خدمت ایشان بوده و حدود یک سال از وی بی خبر است» و همچنین مستمری و حکم کرمانشاه و کردستان را که قرار بوده به نام ایشان بنویسد نرسیده است. در هجو میرزا علی اکبر کردستانی مشهور به «وقایع نگار» و غیره می‌باشد. [دیوانی به نام «دیوان ناصری انصاری» از میرزا مصطفی خان مؤتمن الدوله پسر میرزا سعید خان از مستوفیان قاجار (زاده 1263- زنده در 1324ق) در فهرست دانشگاه، ج 12، ص 2565 معرفی شده که از لحاظ مضمون شبیه است و ممکن است همین دیوان باشد.]؛ خط: شکسته نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 14؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: فستقی و نخودی، 67گ، 12 سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 17 - 246]