دیوان ناصر الدین شاه

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5098 آغاز: بسمله، ستایش پاک یزدانیرا سزاست که وجود اقدسش مبرا از چند و چونست ... ای روی ماه ترا صد بنده همچو پری ×× و ز رفتن تو رسد خجلت بکبک دری؛ انجام: گفت پیر خردم: خیز و بدر گاه علی شو ×× تن و ایمان و دل و دیده خود کان صفا کن در دیباجه آمده است: چون میرزا فرج الله خازن الاشعار متخلص به طرفه شرحی بر اشعار شاه نوشت و میرزا عباس فروغی نیز در آغاز هر غزل فردی ممتاز به طور نیاز گذاشت، این بنده عبد العلی بن حاجی علی خان حاجب الدوله متخلص به واله و ملقب به ادیب الملک برحسب ارادت اشعار همایون را بدون تغییر و تبدیل از روی دستخطهای شاه برشته تحریر در آوردم. سپس غزلها و دیگر اشعار او را نامرتب گرد آورده است؛ خط: نستعلیق زیبا، کا: محمد حسین شیرازی، تا: 1272ق؛ با یک سرلوح ممتاز، مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 17گ، 12 سطر (9/5×16/5)، اندازه: 17/5×27سم [ف: 15 - 62]