دیوان مظهر خویی

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 7423-38/43 آغاز: بسمله بتی است داده به کف تیر چشم جادورا ×× به صید شیر برد بامداد آهو را / به کاه خنده سرزلف رابلبا گیرد ×× نهفته خون کبوتر دمد پرستورا؛ انجام: که مخالف ره عشاق زند نشنوی ای گل ×× هیچ بلبل چومنت نغمه دلکش نسراید / ساعتی نرمک سوهانی از آنخط پریشان ×× بستر ای ماه که بر کاهش جانم بفزاید غزلیات شاعر است از «الف» تا «د» که به «مظهر» تخلص می‌نماید. ستایش‌هایی از ناصر الدین شاه هنگام ولیعهدی‌اش کرده و در تهران درگذشته است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول زرین، با سرلوح مزدوج؛ جلد: تیماج مشکی، 10گ، 10 سطر، اندازه: 14×23سم [ف: 4 - 1941]