دیوان مصاحب نائینی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 432/14 کر آغاز: بکو چه گذرم بود چون نسیم سحر ×× فتاد در ره من عکس ماهی از منظر / ز اضطراب سراسیمه هر طرف دویدم ×× چو آفتاب نمودار شده یکی دختر؛ انجام: خموش باش مصاحب که در دیار هوس ×× از این مطایبه شد کام مرد و زن چه شکر / حکیم سوزنی از گفته منفعل گردد ×× اگر کند بسمرقند این قصیده گذر! قصیده‌ای رائیة با مضامینی هزلی در حدود 40 بیت است که مصاحب آن را در مقفای قصیده رائیه هزلی مشهور سوزنی سروده شده است؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: نیمه قرن 13؛ مجدول مذهب؛ کاغذ: ترمه سبز، 3گ (87ر-89ر)، 12 سطر، اندازه: 8×13/5سم [ف: 40/2 - 133]