دیوان مراغی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8830/2 آغاز: دیدی که دل و دین مرا برد به یغما ×× با زلف چلیپای خود آن دلبر زیبا / مانند وی آهو بچه شیر شکاری ×× نشنیده ندیده است کسی در همه دنیا؛ انجام: افسوس بر اسلام که از کشور ما رفت ×× از بس که خطا دید زما از بر ما رفت / با بودن او امن وامان بود ز آزار ×× وز رفتن او پیش چها بر سر ما رفت / نه روس و نصارا نه رومی و نه اکراد ×× نه لیسه و نه قحط و غلا رفت در آغاز یکی از غزلیات تاریخ سرودن «عید نوروز در سنه هزار و سیصد و بیست هشت هجری در روز نهم ربیع الاول که عید نوروز و عید الزهرا در یک روز بوده است» نوشته شده (31پ). در اشعارش اشاراتی هم به مردم تبریز و مشروطه دارد و از سرانجام مشروطه به بدی یاد می‌کند؛ خط: نستعلیق تحریری، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ چند ستونی؛ کاغذ: فرنگی فستقی، جلد: مقوا، روکش پارچه ترمه، 13گ (29پ - 42ر)، اندازه: 12/8×20/7سم [ف: 29/1 - 70]