دیوان مخمور ملایری

تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 151 مخمور تخلص شاعری از شعرای قرن سیزدهم هجری می‌باشد، از قصیده‌ای که در شکرگزاری از حکومت اسدالله خان بر تویسرکان و ملایر انشاء نموده و در ورق 6 نسخه می‌باشد استفاده می‌شود که ملائری یا تویسرکانی است، آثار زیرین چند قصیده‌ای است که در مدح شاهزاده اعتضاد السلطنه گفته و تخلص مخمور در همه آنها موجود، و 250 بیت می‌باشد، برای نشان دادن طرز فکر و طبع وی چند بیت از اول و آخر نسخه را در اینجا می‌آورم: آغاز: «بردرت ایدوست روی اضطرار آورده ام ×× فقر و مسکینی و عجز و انکسار آورده ام / لنگ لنگان دست بسته دل شکسته سرنگون ×× چشم خونین جان غمگین جسم زار آورده ام / آه حیرت اشک حسرت تاب محنت سوز غم ×× سینه محزون درونی سوگوار آورده‌ام»، انجام: «کزین سپس پس مدح علی و آل علی ×× بود دعای شه و پادشاه تبیانم / بود بود همه تا دل به سینه تنگم ×× بود بود همه تا جان بجسم نالانم / مدائح علی و آل او انیس دلم ×× دعای پادشه و شاه مونس جانم»؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ به سال 1293 داخل کتابخانه اعتضاد السلطنه گردیده؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج، 10ص، 15 سطر، اندازه: 14×21سم [ف: 2 - 675]