دیوان محمد رضا بن ابراهیم

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5632 آغاز: مقدمه: سبحان من استعت رحمته لاولیائه فی شدة نقمته و اشتدت نقمته لاعدائه ... فلما کان کمال نوع الانسان فی الارتقاء الی مدارج رضوان الرحمان یحصل بالتوسل باهل بیت هم دعاة الغفران ... و قد ثبت ان مصیبتهم اعظم المصائب ... جعلت الوریقات مسودة بذکر احزانها و انشدت سطرا من الابیات فی نبذ من اشجانها؛ انجام: عبیدک یا مظلوم ذاکرک الرضا ×× فقیر لافضال و برفا فضلا / ... فمن قال آمین الدعاء یعمد ×× و من قال رب اقض الدیون و سهلا. قصیده لامیه در مرثیه. از محمد رضا بن ابراهیم. وی (به نوشته پایان نسخه) این کتاب را به سال 1237 در اصفهان تألیف کرده و بیشتر نیم اول آن مقدمه برای قصیده است. این مقدمه در فضایل حسین بن علی (ع) و پدرش علی بن ابیطالب (ع) است و به مناسبت نیز (در همان مقدمه) قصیده‌ای لامیه در مدح علی (ع) گفته و بخشی از خطبة البیان او را (به نقل از مشارق الانوار برسی) در فاصله دو بخش از قصیده درج کرده. قصیده او در مدح علی (ع) (در مقدمه) با این بیت آغاز شده: «لک الحمد یا من لم یزل متفضلا ×× بآلائه و الحمد مما تطولا» و با این بیت پایان یافته است: «وایم شدید الانتقام بظلمهم ×× لقد عرفوا باللعن و الذل اولا». آغاز قصیده مرثیه پس از بسمله: «لمن لیس الا ذاته الحق ذوالعلی ×× و ذوالمن، او فی الحمد و الشکر للولاء»؛ خط: نسخ ثلث، کاتب = مؤلف، تا: 1237ق؛ دارای سه سرلوح مذهب، دارای حاشیه گل و بوته طلایی، مجدول؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج سرخ، 134ص، اندازه: 13×19/5سم [ف: 17 - 81]