دیوان مجذوب تبریزی

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1185/1 آغاز: گهی با چشم پرخون بحر کردم بر مجنون را ×× گهی چون شمع دل در وادی ایمن شدم رسوا منتخبی از آن است و غزلیات مجذوب همه در استقبال خواجه حافظ است و از این رباعی که نیز در آخر این نسخه از دیوان مجذوب می‌باشد، به دست می‌آید که به سال 1063 مجذوب به جمع و ترتیب دیوانش خویش موفق گردیده: «پی تاریخ این دیوان محشر ×× که خوانی باشد از لعل و گهر پر / سروش عالم غیبی بگوشم ×× ندا در داد گفتا: خوان پر در»؛ خط: نستعلیق، کا: درویش مولانا محبت، تا: اواخر قرن 11 یا اوایل قرن 12؛ افتادگی: آغاز (یک یا چند برگ)؛ کاغذ: کشمیری، جلد: تیماج، 193ص (1-193)، 17-18سطر، اندازه: 14/5×27سم [ف: 3- 473]