دیوان مجذوب تبریزی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3919 آغاز: الهی عبدک العاصی اتاکا ×× مقرا بالذنوب قد دعاکا / فکندی تا نقاب از رخ بیکدیدن شوم رسوا ×× تو دل بردی بیغما از میان و من شدم رسوا / من مجذوب را بیجا مکن منع ای نصیحت گو ×× تو هم دانی کزین سودا نه تنها من شدم رسوا؛ انجام: خواهی که چو آفتاب مشهور شوی ×× چون مردمک دیده همه نور شوی / اینها همه میشود اگر جز بخدا ×× نزدیک بهر چه میشوی دور شوی؛ تاریخ دیوان: پی تاریخ این دیوان محشر ×× که خوانی باشد از لعل و گهر پر / سروش عالم غیبی بگوشم ×× ندا در داد و گفتا خوان پر در نزدیک به 5000 بیت است، شامل: غزل به ترتیب تهجی، مخمس و ترجیع در ستایش علی، ترجیع‌بند در ستایش امامان و برگردان آن با عنوان «مهر شاهی»، وصف عمارت نجف، سلسلة اللئالی، مسلک النجات، دو قصیده در ستایش مذهبی، ترجیع‌بند و ساقی‌نامه و حکایت و تمثیل و تواریخ و رباعیات؛ خط: نستعلیق، کا: محمد شفیع تبریزی، تا: 1078ق؛ مجدول، با سرلوح؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 186گ، 14 سطر (9×17)، اندازه: 14×25سم [ف: 12 - 2907]