دیوان مایل آشتیانی

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 770 آغاز: بنام خداوند بیچون و چند ×× که افراشت این لاجوردی پرند؛ انجام: عاقبت گر هیچ باید اینش رأی و اینش راه ×× هر که او روزی سه چار آید درین دیر سپنج بیشتر قصاید است، در نعت خدا و رسول و مدح امامان شیعه و نواب ولیعهد (=عباس میرزا) و چند تن از شاهزادگان دیگر سروده شده است. اشعار نسبتاً روان و حاکی از دوره بازگشت به سبک قدیم است؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: محتملاً قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 41گ، 19 سطر (7/5×13)، اندازه: 12×18سم [ف: 2 - 296]